De kwetsbaren blijven kwetsbaar en de kansrijken krijgen steeds meer kansen. Laatst besprak ik dit met een collega P&O-er en deze vroeg zich ook af waarom er altijd maar weer doelgroepen worden geformuleerd die ‘’zielig’’ zijn? Bijvoorbeeld de ‘’kwetsbare jongere’’. Een langzaam opkomend nieuw begrip onder beleidsmakers sociale zaken. Maar, wat is eigenlijk de definitie van een kwetsbare? En waarom is er een doelgroepenbeleid in Nederland? Deze twee vragen wil ik graag hieronder beantwoorden.
Kwetsbare ouderen
Over de kwetsbare ouderen is door het Sociaal Cultureel Planbureau (04-02-2011) het volgende gezegd: Zij lijken op het eerste gezicht nog redelijk gezond, maar kleine lichamelijke en psychosociale problemen stapelen zich op, waardoor meestal te laat hulp gevraagd of geboden wordt als er ernstige problemen met de gezondheid ontstaan. In een aantal gevallen was achteraf gezien een opname in een verzorging- of verpleeghuis misschien niet nodig geweest, als hun kwetsbaarheid eerder gesignaleerd was en met kleine ingrepen hun kwaliteit van leven behouden had kunnen worden.
Hulp vragen
Als kwetsbare moet je dus hulp vragen en voor die hulp kan je altijd wel bij een hulpverlener of hulpverleningsinstantie terecht. Nederland is er vol mee. Welke kwetsbaren moeten nu op weg naar een hulpverlener? Verder met mijn zoektocht.
Verhoogde kwetsbaarheid
Op de website van Bouwen aan leefbaarheid waarvan niet duidelijk is wie of wat hierachter zit, staat een erg ruime definitie van kwetsbare mensen;
Omdat in principe iedereen gekwetst kan worden zijn we dus allemaal kwetsbaar. Maar de mate waarin iemand kwetsbaar is verschilt per individu en per situatie. Net als bij leefbaarheid is ook kwetsbaarheid het resultaat van de wisselwerking tussen individu en omgeving. Iemand kan op bepaalde momenten in zijn leven meer kwetsbaar zijn dan op andere momenten. We zien kwetsbaarheid daarom als een dynamisch fenomeen. Een verhoogde kwetsbaarheid wil overigens niet zeggen dat de persoon problemen ervaart maar wel dat de kans op problemen groter is en de leefbaarheid onder druk kan komen te staan.
Doelgroepen
Het komt er op neer dat iedereen kwetsbaar kan zijn. Daarmee heb ik het antwoord gevonden op de vraag ‘waarom is er een doelgroepenbeleid in Nederland’ gevonden. Omdat we het leefbaar in Nederland willen houden, houden we rekening met kwetsbare mensen. Deze kwetsbaren, zetten we in groepen, omdat hulpverleners dan beter kunnen monitoren of ze wel kwetsbaar blijven. Want stel je voor dat we niemand meer als ‘’kwetsbaar’’ etiketteren, dus dat de doelgroepen er niet meer zijn? Wat moeten al die hulpverleners dan gaan doen?
Gekwetste hulpverleners
Ik raad alle hulpverleners, die zich gekwetst voelen door dit stuk, aan om hulp te gaan zoeken.
Zij kunnen beginnen door de website bouwenaanleefbaarheid te bezoeken en daar het artikel te lezen over zelfvertrouwen. Ik raad de hulpverleners aan om dit stuk te lezen door de ‘’bril’’ van de kwetsbare doelgroep waaraan zij zelf hulpverlenen.
Inzicht is het beginsel der wijsheid.
