Gewoon vooroplopen, dan volgen ze vanzelf

Interview met drie helden die de arbeidsmarkt voor jongeren (met of zonder beperking) rigoureus gaan veranderen.

Boris, Harrie en Tooon (ja, met 3 o’s) zijn nieuwe helden.
Ze zijn nog jong en gaan onverschrokken een groot arbeidsmarktprobleem te lijf. Ik heb ze vandaag bij elkaar gehaald voor een kopje thee (en voor Boris een waterbak) om met ze te praten over hun hun missies en het heldendom. Ik heb met ze afgesproken dat we doen alsof we leven in 2016. Een kleine 5 jaar verder. Het werd een kort interview, want het baasje van Boris (Meneer Colo), wilde nog een boswandeling gaan maken.

De volgende vragen kwamen aan bod: Wat was je missie in 2011, hoe heb je deze waargemaakt en heeft het heldendom je leven verandert, en zo ja hoe?

Wat was je missie in 2011?
Boris gromde al heel snel, voordat ik de vraag helemaal had gesteld: ‘ik heb jongeren op het VSO op weg begeleid naar een duurzame werkplek. Daar ben ik goed in als geleidehond. Speciale training voor gehad!’ ‘Dat is wel heel anders dan mijn missie,’ zei Harrie (betrokken bij Vilans), meteen; ‘mijn doelstelling was om jongeren met een arbeidshandicap te integreren op de werkvloer. De bedoeling was dat ze geaccepteerd zouden worden.’ Op dezelfde vraag moest Tooon (als vrijwilliger werkzaam bij BoaBorea), vrij lang nadenken. ‘tja, wat was mijn missie? Die is mij pas later duidelijk geworden toen ik merkte dat er zoveel partijen waren, waar ik eerst mee moest leren samenwerken. ‘Kijk,’ zei hij gapend (en hij rekte zich uit), ‘ik behoor zelf tot de doelgroep Wajongeren en vond het vrij lastig om het al die hulpverleners naar de zin te maken. De bedoeling was dat mijn missie zou zijn: het tegengaan van bezuinigen. Ik zou een lobbyist worden. Maar uiteindelijk werd mijn zelfgeformuleerde missie: alle betrokken partijen bij het project op één lijn krijgen.’ Zuchtend, reed Tooon nog een rondje door de zonovergoten tuin. Mijn achtertuin, werd een stukje groter.

Hoe heb jij je missie waargemaakt?
Op deze vraag werd heel lang in het kopje thee gekeken. Boris slobberde nog wat uit zijn waterbak. Uiteindelijk nam Tooon het woord: ‘je hebt het elke keer over missie. Het is al moeilijk genoeg om het probleem boven tafel te krijgen. Mijn samenwerkingspartners vonden dat er genoeg bezuinigd werd op mensen met beperkingen. Zij wilden dat de arbeidsmarkt open bleef voor de kwetsbaren in de samenleving. Ik denk dat ik uiteindelijk mijn missie niet heb waargemaakt. Voordat ik het door had hoe het in elkaar stak, was de geldkraan al weer dichtgedraaid. Alles is afhankelijk van tijdelijke subsidies in dit land. Dat zul jij toch wel weten?’ Het duurde een tijdje voor de gemoederen weer helemaal gekalmeerd waren, maar daarna sprak Boris, de nu al legendarische woorden: ‘je moet gewoon vooroplopen, dan volgen ze je vanzelf’. Wijze woorden, vond ook Harrie, die hieraan toevoegde: ‘Bij mij ging het vooral om beeldvorming, dus deed ik voor wat de bedoeling was. Net zoals jij, Boris (die hierop een goedkeurend klopje, van Harrie, op de flank kreeg). Dat was ook niet altijd makkelijk, maar op een gegeven moment gingen er toch een aantal werkgevers overstag. Ik geef toe dat dat maar mondjesmaat is gelukt. Zoiets heeft een lange adem nodig!’

We namen nog een koekje (ook Boris liet zich dit goed smaken). En kwamen aan de laatste vraag. Nb: Deze vraag werd vanmorgen nog ingebracht door Herma Goris via Twitter, waarvoor dank.

Heeft het heldendom je leven verandert en zo ja, hoe?
Boris, liet een hoge piep horen en rekte zich langdurig uit. Hieruit bleek dat Boris toe was aan een wandelingetje. Boris liep kwispelend naar de tuinpoort en ja hoor daar was meneer Colo al om hem op te halen. Ik stond op om nog wat te drinken in te schenken. Harrie vroeg om een biertje en Tooon kreeg een glas water (hij moest nog rijden). Harrie, vertelde heel zachtjes: ‘ik voel me geen held, mijn leven is niet zozeer veranderd. Ik heb wel het idee dat ik iets heb kunnen bijdragen, maar ik kan nog gewoon over straat lopen, zonder dat er paparazzi achter me aan lopen. Ben ik wel blij mee.’ Tooon, vroeg om nog een glas water en liet ons weten, dat hij er genoeg van had: ‘Het hele heldendom kan me gestolen worden. Al die mensen die denken dat ik de oplossing heb. Bah.’

Ik bedankte de beide heren (Boris was immers al gaan wandelen met zijn baas) voor dit verhelderende interview, liet ze de poort uit en schonk voor mezelf een glas wijn in. Morgen maar een bedankkaartje sturen. Niet vergeten! Want helden zijn ook maar mensen (of hond).

 

Hoe denk jij over mensen met een uitkering?

Er is veel verkeerde beeldvorming over mensen met een uitkering. Het feit dat je in een uitkering zit, zegt blijkbaar iets over je. De term ‘’vlekje’’ wordt gelukkig de laatste jaren niet meer gebezigd. Maar het feit dat er arbeidsmarketeers nadenken over een keurmerk voor werkzoekenden, zegt naar mijn mening wel iets (maar daarover zal ik later meer vertellen op mijn blog). En daarnaast blijf ik het raar vinden dat er subsidie is voor werkgevers, als ze mensen aannemen die 55 jaar of ouder zijn. Wat is er mis met hen?

Ik kan veel vertellen over beeldvorming, maar ik wil jou vragen wat jouw beeld is over mensen met een uitkering, gerelateerd aan werk. Dit kan door beantwoording van vier eenvoudige vragen:

1) Heb je betaald werk? Ja/nee
2) Wat verwacht jij van uitkeringsgerechtigden?

Schrijf je antwoord op vraag 2 rustig op in een paar korte zinnen. Hooguit drie zinnen. Beantwoord daarna de volgende twee vragen

3) Wat vindt jij belangrijk als het gaat over werkgerelateerde uitkeringen?
4) Wat moeten wij, als samenleving, daarover afspreken, als jij het voor het zeggen had in Nederland?

Probeer de vragen kort en krachtig te beantwoorden

Bij vraag 3 heb je net een aantal belangrijke waarden neergezet. En bij vraag 4 heb je de normen (die daarbij horen) vastgesteld. Probeer met deze waarden en normen jouw visie te verwoorden. Jouw visie zegt iets over hoe jij naar de wereld kijk.

Ik ben benieuwd naar jouw visie. Reageer gerust!
Nb: als je reageert, wil je er dan ook bij vermelden of je betaald werk hebt of niet?

 

Welke doelgroep krijgt de subsidie?

Vandaag was ik een van de sprekers op de bijeenkomst “Nooit te oud om te leren, wel om te werken?”. Ik was de laatste van 4 sprekers, plus een uitleg van de resultaten van een korte enquête. Dat betekende iets voor mijn uithoudingsvermogen. Ik sta graag zelf voor een groep, en moest dus naar mijn idee lang blijven zitten. Aan het eind van de dag heb ik de zaak afgesloten met een levende SWOT-analyse, waar het vooral ging over het gevoel van de oudere werkzoekende. Dat was wel prettig na een middag rationeel denken en spreken. Johan Verheijen heeft dit uitstekend verzorgd in Almere. De hele middag leverde heel veel discussie op en vooral veel vragen. Hieronder een paar van mijn vragen:

• Wanneer ben je een oudere werknemer?
• Wat is eigenlijk het probleem? En zit dat bij werkgevers, werkzoekenden of bij de overheid?
• Waarom geeft de overheid geld aan werkgevers, als deze een nieuwe werknemer ouder dan 55 aanneemt?
• Wat levert dat netwerken van 45 plussers eigenlijk op?
• Kan de frustratie (van het steeds maar weer miskleunen met sollicitaties) worden gedeeld met anderen?
• Kan een denktank met prominenten bijdragen aan de oplossing van het probleem?
• Wanneer is er een echt tekort aan arbeidskrachten in Nederland?
• Wat is erger (als je werkloos bent geworden): minder inkomen of sociaal isolement?
• Is het moeilijk om zelfstandig ondernemer te worden als je je sociaal geïsoleerd voelt?
• Wat levert dat sociaal isolement eigenlijk op voor de samenleving?

Concreet advies aan de overheid
Een advies aan de overheid heb ik wel: Stop met het geven van geld voor doelgroepen die zo nodig aan het werk moeten. Hiermee bevestig je alleen maar het beeld, dat geld nodig is. Geef de regie weer terug aan diegene waarbij het hoort te zijn. De professional. Het moet toch niet uitmaken of je man/vrouw, autochtoon/allochtoon, jong/oud of valide/invalide bent?

Advies aan de werkzoekende
Een imago heb je niet, maar wordt je gegeven. Dat wil nog niet zeggen dat je daar niets mee kunt!